زندگی جدید "پادو" پس از دقیقه ۴۲/ دوباره راه خواهم رفت، حتی اگر سال‌ها طول بکشد

زندگی-جدید-پادو-پس-از-دقیقه-42-دوباره-راه-خواهم-رفت-حتی-اگر-سالها-طول-بکشد

وبسایت رسمی برنامه نود - همه چیز از دقیقه ۴۲ بازی فولاد - استقلال شروع شد. حالا تمام زندگی‌اش شده، تردد با کمک دیگران در سه اتاق. "لئوناردو پادوانی" پس از آن برخورد لعنتی! از نخاع آسیب دید و گوشه‌نشین شد. او که روزی در زمین "رقص پا و توپ" می‌کرد، حالا تمام دغدغه‌هایش در تماشای بازی‌های تیم محبوبش از تلویزیون خلاصه شده است.

 

به گزارش وب سایت نود و به نقل از ایسنا، این روزها کنار بیمارستان خاتم‌الانبیاء و در مجتمع توانبخشی هلال احمر، بازیکنی حضور دارد که زمانی قهرمان لیگ برتر ایران بوده و حالا فقط تمام هدفش تمرین و تمرین و تمرین است تا بتواند حداقل دوباره بر روی دو پایش راه برود. رویای بازیکنی که با نفت به یک چهارم آسیا رفت و سودای قهرمانی در این مسابقات را داشت، حالا فقط "راه رفتن" است. کاری که یک بار در 2 سالگی به خوبی آموخته بود و حالا در ۳۴ سالگی تلاش دارد دوباره توانایی انجام آن را به دست آورد.

عمل‌های متعدد در یکی دو ماه پس از مصدومیتش باعث شد تا پزشک‌های او متوجه شوند که فوتبال "شیر برزیلی لیگ ایران" در همان دقیقه 42 دیدار تیمش برابر فولاد تمام شد و لئو دیگر نمی‌تواند حتی روی نیمکت تیمی بنشیند و آن را هدایت کند.

 زندگی جدید لئوناردو

در مجتمع توانبخشی هلال احمر و در طبقه اول آن سه اتاق کوچک وجود دارد که زندگی‌اش در آن‌ها خلاصه می‌شود. مصدومیت نخاعی "لئو" باعث شد تا صدها و شاید هم میلیون‌ها طرفدار او در لباس آبی‌، به پنج یا شش نفری خلاصه شود که این روزها حواس‌شان به او هست و هر روز در کنار تختش همراه او هستند و برای سلامتی‌اش تلاش می‌کنند تا او دوباره چند قدمی را کنار همسر و برادرش راه برود.

هر روز صبح‌ ساعت ۸، روز پادو با تمرین‌های فیزیوتراپی آغاز می‌شود. هر یک ساعت، ۱۰ دقیقه‌ای را استراحت می‌کند. ساعت ۱۲ ظهر، زمان خواب و ناهار است و او همراه با بردار یا همسرش و در کنار پرستار مشغول به خوردن غذا می‌شود. آن هم در اتاقی ۱۵ متری که تنها یک پنجره کوچک با پرده‌ای آبی به دنیای غریبه‌اش دارد.

پس از خواب، پادو باید به سراغ تمرین‌های اصلاحی برود و با نهایت سعی و تلاش تمرین‌های فیزیکی خود را انجام دهد. در یک صبح اول هفته به عیادت او رفتیم. اجازه نمی‌داد دوربینی وارد اتاق شود. اصرار داشت تصویر و فیلمی گرفته نشود. ما هم درکش می‌کردیم.

او که فارسی را به خوبی می‌فهمید اما در ادای کلمات به فارسی و فهم منظورش به مشکل برمی‌خورد، مراقب بود که غمش بروز نداشته باشد. بارها بغضش ترکید. تمایلی به گفت‌وگوی رسمی نداشت. گله‌هایی زیادی در دل داشت اما می‌گفت نمی‌خواهم بیان‌شان کنم. 

وقتی از او پرسیدم که اگر از آینده‌ات خبر داشتی، باز هم فوتبال را انتخاب می‌کردی؟ بغض کرد و پاسخ داد: نمی‌دانم، خیلی سخت می‌گذرد. فوتبال دیگر فقط برای تماشا کردن از تلویزیون است.

 او می‌داند که شاید دیگر نتواند سلامتی‌اش را به‌دست آورد، اما به شایعات توجه نمی‌کند و کارش را ادامه می‌دهد. پیشرفت یک ساله او در کارهای درمانی باعث شده تا او بتواند به سختی و کمک واکر دستگاهی به نام آفو راه برود. البته سختی این تمرین آن قدر زیاد است که او پس از ۲۰ قدم نیاز به استراحتی ۱۵ دقیقه‌ای دارد.

درباره امید به برگشت سلامتی‌اش پرسیدم؟ این‌گونه جواب داد: من سعی می‌کنم، تلاش می‌کنم. مهم نیست، یک سال دو یا پنج سال دیگر. من دوباره راه خواهم رفت.

جمعه هفته گذشته برای بازی استقلال و تراکتورسازی به ورزشگاه آمده بود. دوباره هواداران تشویقش کردند و برایش طرح موزاییکی آماده بودند تا دوباره اشک ذوق در چشمانش حلقه بزند. دقایقی از بازی تیمش را دید اما نتوانست تاب بیاورد. خیلی زود و حتی پیش از پایان یافتن نیمه نخست از آزادی بیرون رفت تا فرشید اسماعیلی از نبود او تعجب کند و نداند خوشحالی بعد گلش را با چه کسی تقسیم کند.

او درباره دل‌تنگی‌اش برای فوتبال گفت: زندگی من هلال احمر (مجتمع توانبخشی هلال احمر) است. همین سه اتاقی که در آن‌ها تمرین می‌کنم. زندگی من همین تمرین‌هاست. بازگشت سلامتیم تمام چیزی است که اکنون می‌خواهم.

هواداران استقلال را به شدت دوست دارد و دلش می خواهد گاهی به او سر بزنند و حالش را بپرسند. البته نه از عیادت‌ها، ملاقات‌های مجازی و اینستاگرامی؛ بدون عکس و فیلم گرفتن. عیادت‌ها برایش انگیزه خواهد شد، انگیزه‌ای که برای تقابل با آینده‌ای که پزشک‌ها به او گفته‌اند بجنگد. البته پزشکانش هم می‌دانند که پادو تنها با معجزه می‌تواند دوباره راه برود.

 خودش می‌گوید: حال من خوب است زیرا می‌دانم که می‌توانم. هر روز تمرین خواهم کرد تا دوباره در کنار همسرم راه بروم. این هدف من است و به آن دست پیدا خواهم کرد؛ مانند قهرمانی در لیگ برتر و حضور در لیگ قهرمانان.

مدافع استقلال چند ماهی است که بر تخت بیمارستان است و مدیران استقلال هم تنها دو بار به او سر زده‌اند و گفته می‌شود باشگاه هنوز هزینه‌های درمانی‌ بازیکنش را نپرداخته است.

لئو، دلش را به تیم‌ها و هوادارانی خوش کرده است که سال‌ها برای آن‌ها بازی کرده و قهرمانی به‌دست آورده است. او حالا ایران را خانه اول خودش می‌داند و دلش می‌خواهد این تیم‌ها و این هواداران هم وی را به عنوان فردی از ایران بدانند، برایش دعا کنند، به او انگیزه دهند و کمکش کنند تا زود درمان شود و بتواند راه برود.

 

2051

ایسنا

نظرات ۳۶

  • سوم یا پنجم مسالع اینه

    ماشالا پسر تو میتونی

  • پرسپوليس+استقلال

    پاشو برو اروپا برا درمان اينجا براي امثال عباس نجاتي(قهرمان وزنه برداري آسيا و جهان) و محمدپارسا و خيليهاي ديگه كه ايراني هم بودن كسي كاري نكرد

    • perspolis

      نمیدونم چرا نمی ره کلینیک پرفسور سمیعی در هانوفر

  • saman ebrahimi

    بابا به این بیچاره برسید استقلالیا که این همه ادعا دارن و مکتب مکتب میکنن اینطوری ابروی ما رو جلو یه بازیکن نبرین

    • مسعود گل باشی

      دیگه چیکار باید بکنیم براش پاهامونو بکنیم؟ پشتشیم هواشو داریم دعا میکنیم باشگاه هزینه هاشو داره میده طرح موزاییکی میزاریم قهرمانی حذفیو تقدیمش کردیم و میکنیم منتیم نمیزاریم ما اگه بیل زنین باغچه خودتونو بیل بزنین که خانواده نوروزیو کلا فراموش کردین حتی پول بدبختم نمیدین

    • محمدرضا

      تا کامنتتو خوندم از خبر رفتم بیرون اما نتونستم جوابتو ندم...
      واقعا امثال شما مایه آبرو ریزی یک مملکت هستن که از نخاع و دل شکسته یک بازیکن که تو کل دوران فوتبالیش آزارش به یک مورچه هم نرسیده استفاده میکنید تا کری های احمقانتونو بخونید... معلومه وقتی شهر دار یک مملکت توی یک مراسم رسمی این کارو بکنه از شما بیشتر از اینها انتظار نمیره...امیدوارم وقتی سنت بیشتر شد حداقل انسان بهتری بشی.

  • سنندجی

    خدایی نتونستم اشکم رو کنترل کنم . خدا شفاش بده .

  • اصغر مازانی

    بعنوان طرفدار تراکتور سازی امیدوارم هر چه زودتر سلامتی خودش رو به دست بیاره...و به ارزوهای خودش برسه.و امیدورام مسولان باشگاه استقلال رسیدگی کامل به وضعیت این بازیکن داشته باشن..

  • ارتش سرخ آسیا

    واقعا دلم از خواندن این گزارش به درد آمد،عزیزان بیایید با همدیگر مهربان باشیم و قدر همدیگر را تا زمانی که سلامت و سرحال هستیم بدانیم.برای پادوانی عزیز آرزوی سلامتی دارم و امیدوارم روزی بتواند برای تیم محبوبش بازی بکند.

  • مسعود گل باشی

    پسر خوش اخلاق و مهربون هممون پشتت سهیتم ایشالا زود خوب بشی پسر

  • یک ایرانی

    دوستان تهرانی بنظرم جدا از همه سختی های زندگی فکر نکنم اینقدر سخت باشه که ما هفته ای یک بار بریم به پادو سر بزنیم بدون عکس و فیلم پادو بخاطر ما و استقلال این اتفاق براش افتاد بیاید ما هم با ملاقاتش حقی رو که بر گردنمون داره ادا کنیم شاید بگید بازی کرده پولشو گرفته ولی انسانیت فراتر از همه چیز هاست

    • علی

      ای کاش من هم تهران بودم بخدا همیشه به ملاقاتش می رفتم

  • Ali

    حساب هواداری بذارن کمکش کنیم.

    • سلطان علی جباری

      به قول افتخاری شما که آخرش ۶ میلیون تومان کمک میکنید.

  • مهدی

    والا ما این همه فوتبال دیدیم، ندیدم بازیکن خودی به هم تیمیش آسیب جدی وارد کنه اونم از نوع نخاعی. فوتبال ما هوشمندانه نیست. خیلی مواقع تعصب بیجا میگه یا طرف رو بکش یا خودت کشته شو. مگه جنگه؟ بعدشم میگن فوتباله دیگه.

برچسب ها