بررسی؛ بازیکنان پیشین لیگ برتری چه عملکردی به عنوان سرمربی تیم های سابقشان داشته اند؟

بررسی؛ بازیکنان پیشین لیگ برتری چه عملکردی به عنوان سرمربی تیم های سابقشان داشته اند؟

1717
22:01
15 تیر 1398
در تاریخ برگزاری لیگ برتر، هنوز هیچ سرمربی انگلیسی نتوانسته قهرمانی در این رقابت ها را جشن گیرد.

به گزارش وبسایت نود و به نقل از سایت رسمی لیگ برتر انگلیس، فرانک لمپارد روز پنجشنبه با عقد قراردادی 3 ساله رسما هدایت چلسی را به دست گرفت تا به سی‌ و ششمین فردی تبدیل شود که در تاریخ لیگ برتر، بازیکن و در ادامه سرمربی یک تیم منحصر به فرد بوده است.

در حقیقت وقتی فرانک لمپارد در هفته نخست فصل 20-2019 لیگ برتر در اولدترافورد برای اولین بار چلسی را در مقابل منچستریونایتد هدایت کند، به جدیدترین فردی تبدیل خواهد شد که برای سرمربیگری، به باشگاه دوران بازی اش بازگشته است. پیش از لمپارد در تاریخ لیگ برتر، 35 فرد دیگر هدایت تیم های دوران بازی خود را (چه موقت و چه دائمی) به عهده گرفته اند.

جالب آن که پیش از لمپارد، آخرین فردی که چنین اتفاقی را رقم زده بود، اوله‌گونار سولسشائر بود که اولین رقیب لمپارد در نخستین فصل حضور او در لیگ برتر خواهد بود. 

چلسی پیش از لمپارد هم نشان داده یود که ابایی از سپردن هدایت تیم به بازیکنان سابق خود ندارد؛ قبل از لمپارد هم 4 بازیکن سابق چلسی در لیگ برتر هدایت این تیم را به دست داشتند؛ گلن هادل، رود گولیت، جیان‌لوکا ویالی و روبرتو دی‌متئو.

نکته امیدوارکننده برای لمپارد این است که به جز هادل، سایر این مربیان توانستند در نخستین فصل هدایت خود به همراه چلسی به حداقل یک قهرمانی دست یابند؛ گولیت به همراه آبی ها در سال 1997 جام حذفی را فتح کرد، ویالی در سال 1998 جام اتحادیه را برای چلسی به ارمغان آورد و روبرتو دی‌متئو در سال 2012 چلسی را به قهرمانی در جام حذفی و لیگ قهرمانان اروپا رساند.

اما در بین 35 فردی که برای سرمربیگری به باشگاه های دوران بازی خود بازگشته اند، تیم شروود بهترین آمار را دارد. شروود که در سال های 1999 تا 2003 در تاتنهام حضور داشت و در این دوران، 93 بازی در لیگ برتر برای این تیم انجام داد، در دسامبر 2013 هدایت این تیم را به دست گرفت و تا می 2014، در 22 بازی لیگ برتری روی نیمکت اسپرز نشست.

تاتنهام در این 22 مسابقه 13 برد، 3 تساوی و 6 شکست داشت تا شروود با کسب 42 امتیاز و پیروزی در 59.1 درصد از مسابقاتش، موفق ترین فردی لقب گیرد که برای مربیگری به یکی از باشگاه های دوران بازی خود در لیگ برتر بازگشته است.

در ادامه نگاهی به 5 نفر ابتدایی این فهرست خواهیم داشت:

تیم شروود (تاتنهام): 22 بازی لیگ برتری، 59.1 درصد پیروزی

اوله گونار سولسشائر (منچستریونایتد): 21 بازی لیگ برتری، 57.1 درصد پیروزی

روبرتو دی‌متئو (چلسی): 23 بازی لیگ برتری، 52.2 درصد پیروزی

دیوید اولری (لیدز یونایتد): 145 بازی لیگ برتری، 51.7 درصد پیروزی

دارن مور (وست‌برومویچ آلبیون): 6 بازی لیگ برتری، 50 درصد پیروزی

در بین این 35 نفر، گوردون استراکان رکورد بیشترین تعداد حضور بر روی نیمکت تیم دوران بازی اش را دارد. او که در سال های 1995 تا 1997 آخرین روزهای دوران بازی خود را در کاونتری سپری می‌کرد و برای این تیم 23 مسابقه هم انجام داد، در سال دوم هدایت این تیم را هم به دست گرفت و تا سال 2001 سرمربی کاونتری ماند. او در مجموع 178 بار در لیگ برتر روی نیمکت کاونتری نشست و در بین همه بازیکنانی که بعدها هدایت تیم هایشان را به دست گرفتند، یک رکورد به ثبت رساند. آمار استراکان در این 178 بازی، 51 برد، 52 تساوی و 75 شکست بود.

در سوی دیگر، رایان گیگز در بین بازیکنان تبدیل به سرمربی شده، رکورددار بازی برای تیمی است که هدایت آن را به دست گرفته است. گیگز که در روزهای پایانی فصل 14-2013 سرمربیگری منچستریونایتد را به دست گرفت و در 4 بازی آمار 2 برد، یک تساوی و یک شکست را ثبت کرد، از اولین دوره لیگ برتر تا همین فصل 14-2013، در 632 مسابقه لیگ برتری برای یونایتد به میدان رفت.

در این جمع تنها یک فرد حضور دارد که توانسته هدایت دو باشگاه دوران بازی خود را به عهده بگیرد و این فرد، مارک هیوز است. هیوز که در دوران پربار بازی خود سابقه حضور در تیم هایی نظیر بارسلونا، چلسی و منچستریونایتد را هم دارد، در آخرین سال های بازی حضور در تیم های ساوتهمپتون و بلکبرن را هم تجربه کرد و البته بعدها به سمت مربیگری این دو تیم هم منصوب شد. 

هیوز در سال های 1998 تا 2000 برای ساوتهمپتون به میدان رفت و قدیس ها را در 52 بازی لیگ برتری همراهی کرد و در ادامه و بعد از مقطعی کوتاه در اورتون، در اکتبر 2000 به بلکبرن پیوست و تا پایان دوران بازی خود در جولای 2002، در این تیم حضور داشت. او در 21 بازی لیگ برتری بلکبرن را همراهی کرد و یک گل هم به ثمر رساند.

بعد از آغاز مربیگری در ولز، هیوز در سپتامبر 2004 به بلکبرن بازگشت تا اولین تجربه مربیگری باشگاهی را در آخرین باشگاه دوران بازی کسب کند. هیوز تا سال 2008 هدایت بلکبرن را به دست داشت و در 148 بازی لیگ برتری 58 برد، 39 تساوی و 51 باخت در کارنامه اش ثبت کرد؛ نتایجی که درهای حضور در باشگاهی نظیر منچسترسیتی را به روی او گشود.

بعد از حضور در تیم هایی نظیر فولام، کویینز پارک رنجرز و استوک سیتی، هیوز در مارچ 2018 به سرمربیگری ساوتهمپتون منصوب شد تا بعد از بلکبرن، دوباره روی نیمکت باشگاهی بنشیند که روزی در آن بازی می‌کرده است. برخلاف بلکبرن، آمار هیوز در ساوتهمپتون اسفناک بود و او در 22 بازی لیگ برتری تنها 3 پیروزی به همراه این تیم کسب کرد. (8 تساوی و 11 شکست)

شاید یکی از مشهورترین نمونه های لیگ برتری که برای مربیگری به باشگاه دوران بازی خود بازگشته اند، آلن شیرر باشد؛ شیرر که در 303 بازی لیگ برتری برای کلاغ ها 148 گل به ثمر رساند، در آپریل 2009 به جای کریس هیوتن روی نیمکت نیوکاسل نشست و وظیفه خروج این تیم از منطقه خطر در 8 بازی پایانی فصل را به عهده گرفت. (نیوکاسل در رده هجدهم حضور داشت) نیوکاسل در این 8 بازی تنها 5 امتیاز کسب کرد (یک برد، 2 تساوی و 5 باخت) و در پایان در همان مکان هجدهم به چمپیونشیپ سقوط کرد. این سقوط، پایان عمر کوتاه مربیگری شیرر هم بود. 

تنها پیروزی شیرر در مقابل تیمی به دست آمد که آن نیز از حضور یکی از بازیکنان سابقش به عنوان مربی بهره می‌برد. گرت ساوتگیت در سال 2001 از آستون ویلا به میدلزبورو پیوست و بعد از تنها یک سال، به عنوان کاپیتان این تیم هم منصوب شد. بعد از شکست 4-0 بورو مقابل سویا در فینال جام یوفا 2006، ساوتگیت کفش های خود را آویخت و خیلی زود به عنوان سرمربی میدلزبورو برگزیده شد. 

سرمربی این روزهای تیم ملی انگلیس در دو فصل نخست بورو را در رده های دوازدهم و سیزدهم لیگ برتر قرار داد اما در سومین فصل، این تیم با حضور در رده نوزدهم به چمپیونشیپ سقوط کرد. ساوتگیت در 114 بازی لیگ برتری به همراه بورو به 29 برد، 33 تساوی و 52 شکست دست یافت و مدتی بعد، از این تیم کنار گذاشته شد. 

با نگاهی به این آمار می‌توان دریافت که به طور کلی، بازیکنان سابق نتوانسته اند نمایش های قابل قبولی به عنوان سرمربیان تیم های سابقشان در لیگ برتر داشته باشند و موفقیت بازیکنان سابق چلسی روی نیمکت این تیم هم عمدتا مربوط به سایر جام ها بوده است. از این 35 نفر، هیچ یک نتوانسته قهرمانی در لیگ برتر را جشن گیرد و لمپارد به دنبال شکستن این طلسم است؛ طلسمی که البته برای او یک معنای دیگر هم خواهد داشت.

در آخرین دوره برگزاری لیگ دسته اول انگلیس به شکل سنتی، لیدز یونایتد به همراه سرمربی انگلیسی خود، هاوارد ویلکینسون به قهرمانی فصل 92-1991 دست یافت. شاید در آن روز کمتر کسی فکر می‌کرد که با آغاز لیگ برتر، دیگر قرار نیست هیچ سرمربی انگلیسی این جام را بالای سر ببرد. 

در ادوار برگزاری لیگ برتر، مربیان اسکاتلندی با کسب 14 قهرمانی رکورددار بوده اند (سرآلکس فرگوسن 13 و کنی دالگلیش یک قهرمانی) و در ردهی بعدی، مربیان ایتالیایی با 4 قهرمانی حضور دارند. (کارلو آنچلوتی، روبرتو مانچینی، کلودیو رانیری و آنتونیو کونته) مربیان فرانسوی (آرسن ونگر) و پرتغالی (ژوزه مورینیو) با 3 قهرمانی در رده بعدی قرار دارند و پپ گواردیولا نیز در 2 فصل اخیر توانسته 2 قهرمانی را به نام سرمربیان اسپانیایی کند. شیلی نیز به همراه مانوئل پیگرینی توانسته یک قهرمانی در لیگ برتر را جشن گیرد و سهم مربیان انگلیسی در تمامی این سال ها، تنها حسرت و در اکثر اوقات، ناکامی بوده است.

شاید تقاضای قهرمانی از فرانک لمپارد در نخستین فصل حضور در لیگ برتر، با توجه به تیمی که او به دست گرفته، خواسته زیادی باشد. اما شاید در همین فصل مشخص شود که آیا لمپارد پتانسیل شکستن طلسم قهرمانی مربیان انگلیسی در لیگ برتر را خواهد داشت یا او هم قرار است راه نفراتی نظیر هیوز و ساوتگیت را طی کند.

7712

نظرات کاربران