روایتی از روز تاریخی زنان در منطقه ممنوعه "آزادی"/  میخکوب شدن به زمین چمن

روایتی از روز تاریخی زنان در منطقه ممنوعه "آزادی"/ میخکوب شدن به زمین چمن

22539
12:41
20 آبان 1397
فینال لیگ قهرمانان آسیا فراتر از مصاف پرسپولیس و کاشیما، اتفاق بزرگی را رقم زد... حماسه حضور تاریخی زنان در ورزشگاه یکصدهزارنفری آزادی.

وبسایت رسمی برنامه نود - صعود پرسپولیس به فینال مسابقات لیگ قهرمانان آسیا اگرچه از لحاظ فوتبالی برای ایران بسیار مهم بود اما برای خبرنگاران و هواداران زن ایرانی حسی متفاوت‌تر داشت؛ جرقه امید برای رویای حضور در یک ورزشگاه فوتبال آن هم به واسطه همه "بایدها" و تدابیری که کنفدراسیون فوتبال آسیا برای برگزاری یک دیدار بین‌المللی در سطح قاره‌کهن مدنظر داشت.

اتفاقی که با همه کمی و کاستی‌هایش در نهایت رقم خورد و ورزشگاه آزادی در روز فینال آسیا شاهد حضور بانوانی بود که از جایگاه خبرنگاران یا روی سکوها، چشم به مستطیل سبز ورزشگاه آزادی و دیدار نماینده ایران دوخته بودند.


ورزشگاه آزادی تهران؛ 18 آبان 1397

روز قبل از مسابقه مهم؛ اینجا در ورزشگاه آزادی برای تحویل "آی دی کارت"هایی که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا صادر شده، حاضر شده‌ایم. خبرنگاران زن و مرد در کنار هم کارت ورود دریافت می‌کنند اما هیچکس نمی‌داند فردا و در روز مهم فینال، آیا باز هم در روز حضور نمایندگان AFC، این درهای همیشه طلسم شده به روی زنان، برای ورود خبرنگاران زن باز می‌شوند؟ عده‌ای از خبرنگاران مرد با خوشحالی از حضورمان، تبریک می‌گویند و ابراز امیدواری، که "فردا روز شماست و امیدواریم ببینیمتان".

و ما؛ ما که با امید به اتفاقات خوب منتظر روز حساس فینال آسیا مانده‌ایم...

 

ورزشگاه آزادی تهران؛ 19 آبان 1397

برای زنانی که تا به حال به ورزشگاه نرفته‌اند، حتی حضور در محوطه بیرونی ورزشگاه که ماشین‌ها با پرچم‌های سرخ رنگ در حال تردد یا پیدا کردن جای پارک هستند هم جذاب و متفاوت است. پرچم فروش‌ها بساط‌شان را پهن کرده‌اند و البته که حسابی هم سرشان شلوغ است؛ ساندویچ و تخمه و چای هم ظاهرا پایه ثابت بساط‌های دم در ورودی استادیوم هستند. نگاهشان که می‌کنی میبینی همه چیز برایشان در عادی‌ترین حالت ممکن است، اما آیا برای بانوان هم شرایط این چنین است؟ البته که نه!

***
از درب غربی استادیوم که می‌خواهم وارد شوم، جایی که همیشه آن را در گزارش‌ها و برنامه‌های تلویزیونی دیده‌ایم یا نهایتا از خیابان روبرویی‌اش رد شده‌ایم، با تابلوی همیشگی ایست مواجه می‌شوم. ظاهرا خان اول همین قدم گذاشتن به داخل مجموعه از درب بزرگ ورزشگاه آزادی است. ماموری که آنجا ایستاده می‌گوید: «از این در اجازه ورود هیچ خانمی را نمی‌دهیم، بروید هتل المپیک». هتلی که در چند قدمی ورزشگاه است.
دوباره از مسیر بساط‌ فروش فلافل، تخمه، چای و پرچم فروش‌ها به سمت هتل المپیک می‌روم. درست است؛ اینجا حداقل 70 خانم با پرچم، بوق و کلاه پشت درب مانده‌ و در حال چانه‌زدن برای ورود، با ماموری هستند که فقط هواداران خانمی را راه می‌دهد که بلیت دارند. با ارائه آی‌دی کارت AFC از خان اول رد می‌شوم. داخل محوطه اما خیلی شلوغ نیست. حالا مقصدم شده رفتن به سمت اتوبوس‌هایی که زنان هوادار و آنهایی که از طریق وزارت ورزش برای این بازی بلیت دریافت کرده‌اند، ایستاده‌اند. ظاهرا از 9 صبح اینجا و داخل صف‌ هستند و کلافگی را می‌شود از صورت‌هایشان خواند. اما شوق دیدن آن زمین چمن، شوق دیدن فوتبال، همه سختی‌ها را از یادشان برده است.


این خان را هم با ارائه کارت خبرنگاری رد می‌کنم و به جمع 5 نفره سایر دختران خبرنگار ملحق می‌شوم که مثل من هنوز باورشان نشده اینجا هستند؛ اینجا در آزادی... با اینکه خوشحالیم اما هنوز به هوادارانی فکر می‌کنیم که با گریه و التماس پشت درب ورودی مجموعه منتظر بودند و امیدوار به اینکه بتوانند جزو بانوان گزینشی برای ورود به ورزشگاه قرار بگیرند.
با کمی پیاده‌روی به خیابان اصلی منتهی به ورزشگاه می‌رسیم. مردها قدم‌زنان با پرچم‌هایی در دست در گروه‌های چندنفری در حال رفتن به سمت ورزشگاه هستند. آنقدر ذوق‌زده هستیم که دوست داریم از همه چیز عکس بگیریم، از تک‌تک لحظاتی که نمی‌دانیم واقعی است یا رویا، از تمام خط‌قرمزهایی که تا دیروز در خواب و بیداری مقابل چشمان‌مان بود و امروز قرار است از بین بروند.

چند لحظه بعد می‌فهمیم که خان‌های سخت‌تر برای ورود تازه از اینجا آغاز می‌شوند. گارد آهنی بزرگی که در عرض خیابان اصلی ورزشگاه کشیده‌اند تنها برای آقایان کنار می‌رود و وقتی نوبت ما می‌شود تکراری‌ترین جمله همه این سال‌ها در صورت‌مان تکرار می‌شود: "ورود بانوان ممنوع است! بروید از تونل وارد شوید". عجیب نیست که تونل برای آنها واژه آشنایی است اما برای ما که روبرویمان ورزشگاه را می‌بینیم و پشت سرمان درب ورودی مجموعه، گمراه‌کننده‌ترین کلمه. می‌پرسیم تونل کجاست؟ می‌گویند پشت محوطه دوچرخه‌سواری. می‌گویم: "خب محوطه دوچرخه سواری کجاست؟" می‌گویند:" کنار پارکینگ." و نیازی نیست بگوییم که حتی نمی‌دانستیم پارکینگ کجاست! این بار اولی است که وارد این منطقه ممنوعه شده‌ایم.

با راهنمایی ماموران به سمت تونل می‌رویم. مسیر را ادامه می‌دهیم و خوشحال از دیدن اتوبوس‌هایی که بانوان قرار بود با آنها به ورزشگاه بیاییند به سمت ورودی سکو می‌رویم اما مامور خوش‌برخوردی که آنجاست می‌گوید خبرنگاران نمی‌توانند از این در وارد شوند. بروید درب "الله". گیج و گنگ که نگاهش می‌کنیم متوجه می‌شود مسیر را بلد نیستیم، پس با راهنمایی او متوجه می‌شویم دوباره باید یک دور دیگر دور ورزشگاه بزنیم و به درب اصلی برسیم، جایی که روز قبل آی‌دی کارت‌هایمان را از نمایندگان AFC دریافت کرده بودیم. امروز اما اینجا خیابان را بسته‌اند و به‌جز ماشین‌های فدراسیون فوتبال و وزارت ورزش و AFC کسی حق ورود از این محوطه را ندارد. به محض اینکه رسیدیم نگاهمان متوجه هوادار دختری می‌شود که با کلاه و کاپشن و ظاهری پسرانه از گیت‌های قبلی گذشته اما اینجا، ماموران شناسایی‌اش کرده اند و حالا با چهره‌ای درهم رفته و ناراحت در گوشه‌ای منتظر است تا او را به پلیس بانوان تحویل دهند.

مشخص است برای عبور از این گیت کار سخت‌تری پیش رو داریم؛ ماموران بیشتر هستند و مسئول‌شان که ظاهرا خسته است و کلافه از کار سخت امروز، برخورد خوبی ندارد و با بی‌حوصلگی گیت را می‌بندد و می‌گوید: «نمی‌گذارم رد شوید، تمام!» دنیا در چشم‌مان تیره و تار می‌شود اما همه این سال‌ها، هیچوقت امید را از دست نداده‌ایم. با هماهنگی با یکی از آقایان همکار که داخل مجوعه است در نهایت با خواهش و بعد از هماهنگی برای ورودمان و یک ساعتی انتظار کلافه‌کننده زیر گرمای شدید آفتاب و شلوغی محوطه، بالاخره اجازه تردد پیدا می‌کنیم.

خان بعدی که سخت‌ترین بود را اما با ناامیدی بیشتر و در نهایت وساطت چندین و چند همکار و البته دخالت عضو ایرانی کنفدراسیون فوتبال آسیا و در نهایت هماهنگی ناظر AFC رد می‌کنیم و حالا قدم می‌گذاریم به داخل مجموعه ای که سالهاست آرزوی حضور در آن را داریم. همه جا پر از هوادار است با صورت‌های قرمز و پرچم‌های ریز و درشت. برای آنها هم تعجب‌برانگیز هستیم چه رسد به خودمان که هنوز باور نکرده‌ایم اینجا هستیم. بالاخره وقتی به درب ورودی محوطه خبرنگاران می‌رسیم با احترام اجازه می‌دهند اول بانوان وارد شوند. آخرین گیت را رد کرده‌ایم؛ خوشحالیم، خوشحال‌ترین زنان روی زمین. جایی هستیم که سالها آرزویش را داشتیم. دیگر مانعی جلوی پایمان نخواهد بود و می‌توانیم مستقیم به جایگاه خبرنگاران برویم. اما درست از راهرویی کم نور که رد می‌شویم صدای بوق‌ها، همهمه‌ای که معلوم نیست دقیقا چه می‌گویند و در نهایت یک دالان و دیدن یک زمین سبز باعث می‌شود در جایمان میخکوب شویم؛ خودش است... مستطیل سبز آزادی. آقایان بی‌تفاوت می‌روند و می‌آیند اما ما محو تماشای این منظره شده‌ایم؛ منظره‌ای که شبیه فیلم‌هاست، شبیه یک خواب. با گام‌هایی لرزان جلوتر می‌رویم و محو تصویری که می‌بینیم می‌شویم، اینجا، درست در ورودی جایگاه خبرنگاران مقابل چشمانمان 100 هزار تماشاگر هستند و مستطیل خوش رنگ زمین... به چشم‌مان سکوهای آزادی، خیلی ترسناک‌تر از آنچه در تصاویر تلویزیونی می‌بینیم می‌آید؛ بیخود نیست بازیکنان خارجی که به اینجا می‌آیند صدایش می‌زنند "جهنم آزادی". محو تماشای این ابهت و دیگ خروشان پرهوادار می‌شویم و مقابل‌مان جایی که هواداران هستند، آنها هم به ما زل زده‌اند که به عنوان اولین زنان ایرانی برای این بازی وارد ورزشگاه شده‌ایم. خوشحالیم، بدون اغراق خوشحال‌ترین زنان دوستدار فوتبال ایرانی در آن لحظه.

***
چندساعتی تا شروع بازی مانده و ما خوشحال، جوری که انگار پاهایمان روی زمین نیست، در جایگاه خبرنگاران کنار همکاران آقا نشسته ایم و بهت‌زده زمین و سکوها را نگاه می‌کنیم. پیگیر که می‌شویم می‌گویند قرار است 5 دستگاه اتوبوسی که بانوان با آن به سکوی تدارک دیده شده برایشان می آیند، پشت تونل همان سکو قرار بگیرند تا بعد از بازرسی بدنی، بانوان وارد مجموعه شوند. دو ساعتی قبل از بازی بالاخره این اتفاق می‌افتد. در حالی که تماشاگران بنابه خواسته مسئول کانون هواداران باشگاه پرسپولیس ساکت هستند و انرژی‌شان را برای زمان بازی گذاشته‌اند ناگهان صدای کرکننده بوق‌ها به آسمان می‌رود. تشویق بی‌امان و پرسروصدایشان خبر از اتفاق مهمی می‌دهد. بله؛ درست است. ورودی سکوی بانوان باز می‌شود و حدود 200 هوادار زن با ذوق و شوق غیرقابل وصفی به سمت صندلی‌های پایینی می‌دوند. تماشاچیان آزادی را به لرزه درآورده‌اند و به احترام زنان هوادار ایستاده‌اند و تشویق‍شان می‌کنند. عکاسان با دوربین‌هایشان از پشت دروازه می‌دوند تا شکار عکسهای حضور تاریخی زنان در آزادی را از دست ندهند. حس و حال عجیبی است؛ زن و مرد در کنار هم به حمایت از نماینده ایران آمده‌اند و جمعیت یکصدا در حال تشویق هستند.
تمام سهم این دختران، تنها یک سکو از ورزشگاه بزرگ آزادی است اما چنان شور و شوق دارند که در هیچ جمله‌ای توصیف نمی‌شود. بوق می‌زنند، پرچم‌هایشان را تکان می‌دهند، انواع و اقسام سلفی‌ها و عکس‌های دسته جمعی را می‌گیرند و فارغ از هیاهوی فوتبال، چنان شاد هستند از تحقق رویای حضورشان که انگار سر از پا نمی‌شناسند.


حالا دیگر دقایق به سرعت می‌گذرند و آنها پر از انرژی تیمشان را تشویق می‌کنند. پیگیر می‌شویم که آیا همه‌شان فوتبالی هستند؟ و متاسفانه می‌شنویم که بعضا نه و دلگیر می‌شویم از اینکه چرا اصلا باید این انتخاب‌های گزینشی وجود داشته باشند. لحظاتی بعد، درست قبل از آغاز مراسم رسمی بازی اینفانتینو، رئیس فدراسیون جهانی فوتبال وارد ورزشگاه می‌شود و جالب است که در بدو ورود بلافاصله سراغ هواداران زن را می‌گیرد. سکوی زنان را به او نشان می‌دهند اما ظاهرا می‌خواهد از نزدیک‌تر این حضور تاریخی آنها را شاهد باشد. او را به سمت ضلع شرقی می‌برند و مقابل سکوی هواداران زن برایشان دست تکان می‌دهد و خوشحال است که بالاخره بعد از حضور سال گذشته‌اش در ایران برای تماشای دربی، این بار زنان را هرچند کم تعداد، در کنار مردان فوتبالدوست می‌بیند.

در جریان بازی، مدام نگاهم به سکوی بانوان است؛ نگاهشان زل‌زده به مستطیل آزادی است و پابه‌پای مردان تیم را تشویق می‌کنند. می‌دانم همگی‌مان حس تجربه کردن خوابی در بیداری را داریم، مدام فکر می کنم آخرسر آنها که پشت درب‌های آزادی ماندند اجازه ورود پیدا کردند؟ آنها که نیستند االان با شنیدن و خواندن اخبار حضور زنان چه حسی دارند؟ بالاخره روزی می‌رسد که زنان هم مجوز حضور در مسابقات فوتبال دلخواهشان را داشته باشند؟ روزی می‌رسد که سهمیه زنان ایرانی در ورزشگاه‌های فوتبال مساوی مردان باشد؟

***
داخل جایگاه خبرنگاران ما هم درست به مانند هواداران زن، ذوق‌زده از حضور در ورزشگاه آزادی مدام در حال عکس گرفتن از زمین و زمان‌ هستیم. سوال‌هایمان از همکاران مرد تمامی ندارد؛ آن سکو شماره چند است؟ این راهرو به کجا می‌رود؟ جایگاه CIP قبلا کجا بوده؟ میکسدزون کجاست؟ کنجکاوی از سرو صورت‌مان می‌بارد؛ هزاران بار این ورزشگاه را از تلویزیون دیده‌ایم اما دوست داریم وقتی مردان می‌گویند جایگاه شماره فلان مختص هواداران دوآتیشه است ما هم بدانیم دوآتیشه‌ها کجا می‌نشینند. این میل کنجکاوی تمام‌نشدنی نمی‌گذارد لحظه‌‌ای آرام سر جایمان بنشینیم.

البته همکاران آقا هم به اندازه ما از حضور خبرنگاران زن خوشحال هستند؛ مدام می‌گویند همیشه به حضور... جالب‌تر اینکه حتی برای تهیه مصاحبه و گزارش از حضور زنان در ورزشگاه به سراغمان می‌آیند، انگار به اندازه تمام سوژه‌های فینال آسیا، ما هم برایشان سوژه خبری جالبی شده‌ایم. سوال‌هایشان البته سخت نیستند، حس‌تان از حضور قانونی در ورزشگاه چیست؟ فکر می‌کردید این اتفاق بیفتد؟ اما سوال سخت در پایان مصاحبه پرسیده می‌شود؛ فکر می‌کنید به زودی همه زنان فوتبالدوست می‌توانند به راحتی با تهیه بلیت به ورزشگاه بیایند؟ فکر می‌کنید این حضور تکرار می‌شود؟ و دوباره به زمین نگاه‌ می‌کنیم و می‌گوییم امیدواریم...

***

برانکو ایوانکویچ سرمربی پرسپولیس در کنفرانس مطبوعاتی در پایان همین دیدار حسن‌ختام این حضور تاریخی را به زبان آورد:  چهار سال است در پرسپولیس هستم. چهارسال است هر روز در شهر با خانم‌هایی روبرو می‌شوم که کاملا به فوتبال علاقمند هستند. خیلی خوشحالم امروز خانم‌ها در چنین جوی حضور داشتند. از همه چیز مهم تر اینکه کوچکترین حادثه و مشکلی در این زمینه پیش نیامد. اطمینان دارم که مسئولان راه‌حلی برای این موضوع  پیدا می‌کنند. لبخند 

زهرا علیئی

2051

نظرات کاربران
mahdis
خیلی قشنگ بوددددددددد :((((((((((((((((((((((((((((((((( مرسی خانم علیئی
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۸:۲۴:۵۳
پاسخ
0
48
مریم
وااای که من بزرگترین آرزوی زندگیم رفتن به ورزشگاه تشویق استقلال.خواهشا جو ابی وقرمزش نکنید من عاشق رفتن به ورزشگاهم
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۵:۳۵:۱۲
پاسخ
3
80
aLi
دیروز همه طرفدار یه تیم بودند که مشکلی پیش نیومد، فکر نکنید اگه مثلا دربی بیایید هم همه چی گل و بلبله، والا ما که پسریم رومون نمیشه بریم! ادمین جان...
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۴:۲۴:۳۴
پاسخ
97
16
parsa
چرا انقدر سعی میکنید جای بقیه تصمیم بگیرید؟ این در باید به روی همه باز باشه خودشون تصیم بگیرن برن یا نه. اصلاً چرا به خاطر فحاشی اقایون، خانم‌ها باید تنبیه بشن؟
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۵:۵۶:۰۴
3
75
موسیو سرباز
امیدوارم ک این راه ادامه داشته باشه
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۳:۳۲:۳۹
پاسخ
5
86
ahvaz
به عنوان دختری که از 14 سالگی فوتبال میبینم با خوندن این گزارش زار زار گریه کردم عالی نوشته بودند مخصوصا اولین لحظه ای که زمین بازیو دیدن ای خدا یعنی میشه منم یه روز....
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۳:۱۹:۱۰
پاسخ
5
106
حمید هاشمی
واقعا خانمها نشان دادن که همیشه میتوانند به ورزشگاه بیاییندبدون هیچ حاشیه ای خانمها هم لیاقت ورزشگاه رو دارند
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۳:۰۹:۵۸
پاسخ
6
107
Mohammad 6+4=ss
خیلی جالب بود.... باور کنید یک لحظه اشکم در اومد، البته اشک شوق به احترام ایستادن مردان پرسپولیسی برای ورود بانوان کشورم به آزادی/....
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۳:۰۹:۴۸
پاسخ
6
230
ataالبته واقعیش...
فوق العاده و بینظیر بود هم این متن زیبا و هم حضور بانوان در بازی دیروز هرچند گزینشی و اندک اما برای شروع خوبه... کاش.... ادمین جان خسته نباشید...
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۲:۵۶:۱۳
پاسخ
6
127
بهنوش
واقعا اشک تو چشام جمع شد چقد گزارش قشنگی بود. به عنوان یه خانم ایرانی آرزوی بچگی من تا الان همینه، اینکه یکبار بازی تیممو تو ورزشگاه ببینم و تشویق کنم و شادی کنم با باختش نارحت بشم. مطمئن هستم که حتی این خانمهای سفارش شده هم برای ترس از محرومیت فیفا بوده و دیگر نکرار نمیشه مگه اینکه دوباره خطر جریمه شدن باشه برای فوتبال ایران.
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۲:۵۱:۵۲
پاسخ
16
198
مبینا
دیدگاه شما...حتما همینطوره این فقط یک نمایش بود
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۳:۰۲:۲۳
6
127
امیر رحیمی
خب خدا رو شکر که خانومها رو راه دادند. اینها حداقلهایی هست که برای خانومها میشه فراهم کرد و خوشحالششون کرد. امیدوارم هر چه بیشتر این حداقلها حداقل فراهم بشه براشون
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۲:۴۹:۴۸
پاسخ
1
203
RezaNrzdh
میلاد...اگه به ناسزا گفتنه که خانم ها توی کوچه و خیابون هم نباید حضور داشته باشن. جو استادیوم از کجا میاد؟ از جامعه...همین مردمی که توی کوچه و خیابون ها در رفت و آمدن.فحش میدن ناسزا میگن. فرهنگ سازی با حرکت رو به جلو در راستای چیزی که میخوایم به وجود میاد.. باید حضور خانم ها در استادیوم ها آزاد بشه باید با چالش هاش مواجه بشیم،چاره اندیشی کنیم تا فرهنگ سازیی که میگی در خلال آزادی به وجود بیاد
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۲۱:۰۵:۱۳
7
51
پرسپولیسی
یعنی چی چون ناسزا میدن خانمها نیان ورزشگاه این همه سال نیومدن رفتارها بدتر شده چرا به خودمون احترام نمیزاریم یعنی همه دنیا با ادب هستند فقط ما مشکل داریم؟ما دوران کاردانی بودیم فقط پسر بودیم جو دقیقا مثل استادیوم بود ولی کارشناسی که اومدیم مختلط بود ولی جو واقعا خوب بود و همه با ادب بودند
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۹:۳۴:۳۰
6
61
کیانوش
میلاد خان این حرف از یک استقلالی (و البته از یک انسان متفکر) بعیده. از شما سوال میکنم آیا اگر پول شما را در خیابان بدزدند،باید شما را از رفتن به خیابان منع کنند یا سارق را دستگیر کنند؟ چرا باید به خاطر خطای یک عده (فحاشان) گروه دیگری (بانوان) مجازات شوند؟ آیا نباید همان افراد فحاش را از ورود به ورزشگاه منع کرد؟ آیا جو فحاشی برای آقایان مناسب است؟ امیدوارم از این به بعد به جای یک درصد سهم بانوان،50درصد ورزشگاه به خانواده ها اختصاص داده شود
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۶:۳۰:۱۴
6
121
mojtab13
جواب به میلاد/استقلال استادیوم نمونه کوچیکی از اجتماع خودمونه همونطوری که در سطح جامعه هر جا که خانوما هستن خود بخود اکثر اقایون مودب تر و سنجیده تر صحبت میکنن اگه تو ورزشگاه هم خانوما باشن خود بخود حجم ناسزاها کم میشه چون وقتی کسی میبینه که خانواده خودش تو ورزشگاه هست قطعا مودب تره خود شما همون طوری که کنار دوستات و کوچه و خیابون حرف میزنی تو جمع خونواده و فامیل هم همون کلمات رو بکار میبری؟؟؟
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۵:۵۶:۱۳
6
137
....
میلاد جان سنین کم و مدارس رو رها کن اینها حرفه ، اونها خیلی سریع یاد میگیرند ، شما از خودت شروع کن نگاه و فکر احتمالا مرد سالارانه خودت رو تغییر بده این اتفاق ساده تر از اون چیزی که فکر میکنی عادی میشه
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۵:۲۹:۴۶
6
136
آناهیتا
میلاد جان اولا تو استقلالی نیستی دوما یک سوالی پیش میاد تو استادیومی که نود دقیقه ناسزا گفته میشه، چرا مردان باشند ولی بانوان نباشند؟ آیا مردسالاری آنقدر در تو ریشه دوانده که حتی این مسئله ی ساده را هم نمیدونی؟ فقط جای دو کلمه را در کامنت منتقدین حضور بانوان جابه جا کنید سپس متوجه میشوید چقدر کامنت هایشان بی محتوا و پوچ است: "تو استادیومی که نود دقیقه حرفای نا سزا زده میشه جای مردان نیست چه برای استقلال و چه برای پرسپولیس یا هر تیم دیگه دیروز هم یه استثنا بود و همه سعی کردن عادی برخورد کنن اگر یکم بگذره متوجه میشید که این استادیوم هایی که داریم مناسب ورود مردان عزیز کشور ما نیست باید چندین سال فرهنگسازی کنیم بعد اقدام کنیم این فرهنگسازی هم باید از مدارس و سنین خیلی کم شروع بشه ادمین ممنون میشم"
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۵:۰۶:۵۶
16
180
میلاد/استقلال
تو استادیومی که نود دقیقه حرفای نا سزا زده میشه جای بانوان نیست چه برای استقلال و چه برای پرسپولیس یا هر تیم دیگه دیروز هم یه استثنا بود و همه سعی کردن عادی برخورد کنن اگر یکم بگذره متوجه میشید که این استادیوم هایی که داریم مناسب ورود بانوان عزیز کشور ما نیست باید چندین سال فرهنگسازی کنیم بعد اقدام کنیم این فرهنگسازی هم باید از مدارس و سنین خیلی کم شروع بشه ادمین ممنون میشم
۲۰ آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۳:۰۳:۴۳
197
19