چند نکته از بازی اول/ چرا می‌توانیم به «مارک ویلموتس» امیدوار باشیم؟

چند نکته از بازی اول/ چرا می‌توانیم به «مارک ویلموتس» امیدوار باشیم؟

23778
10:15
18 خرداد 1398
اولین بازی سرمربی جدید، معمولاً یک بازی ساده است. یک گام ابتدایی برای اینکه مربی تازه‌رسیده، بازیکنانش را بهتر بشناسد و بازیکنان از اندیشه‌های مرد اولِ جدید نیمکتِ تیمشان سردربیاورند.

همین بازی اولِ به ظاهر کم‌اهمیت اما می‌تواند پر از نشانه باشد. نشانه‌هایی از برنامه‌های مربی جدید برای ساختن یک تیم جدید. بارقه‌هایی از ایده‌هایی که قرار است کشتی یک تیمِ خو گرفته به تاکتیک‌های مربی قبلی را وارد مسیر تازه‌ای کند. شبیه آن چند‌ثانیه‌ای که در آخر سریال‌ها از «آن‌چه در قسمت بعد خواهیم دید» نمایش می‌دهند. دیدار دوستانه‌ی تیم ملی با سوریه، بیش از هرچیز شبیه یک تیزر بود. یک آنونس از سریالی که مرد 50 ساله‌ی بلژیکی قرار است برایمان بسازد. بازی اول و آتش‌بازی در برابر سوریه، نشانه‌هایی داشت که اگر آن‌ها را کنار سوابق و کارنامه‌ی «مارک ویلموتس» قرار دهیم، می‌توانیم نتیجه‌های دلگرم‌کننده‌ای بگیریم و به مسیر صعودیِ تیم ملی با مرد بلژیکی امیدوار باشیم.


ویلموتس: آقای حمله
5 گل، 20 شوت، 470 پاس و مالکیت 59 درصدی بر توپ و میدان. این، نتیجه عملکرد «مارک ویلموتس» در اولین حضورش روی نیمکت تیم ملی ایران است. تردیدی نیست که نمایش ضعیف سوریه، کار تیم ملی را برای رسیدن به این آمار و ارقام راحت کرده بود. اما مقایسه اولین بازی ویلموتس با اولین بازی کی‌روش در قامت سرمربی تیم ملی ایران نشان می‌دهد مرد 50 ساله‌ی بلژیکی تمایلات هجومی بیشتری در مقایسه با مرد پرتغالی دارد و احتمالاً نخستین انتقاد هواداران به تیم کی‌روش، خیلی زود توسط ویلموتس رفع خواهد شد. کی‌روش در نخستین گام، در ورزشگاه آزادی با یک گل از سد ماداگاسکار، تیم 138 رنکینگ فیفا در آن دوران، گذشت و ویلموتس در همین ورزشگاه تیم ملی سوریه، تیم 83 رنکینگ فیفا، را با 5 گل بدرقه کرد. همین یک جمله، برای فهمیدن اینکه دوران متفاوتی در تیم ملی آغاز شده، کافی است. 


اکسیر جوانی
مارک ویلموتس در 50 سالگی هدایت تیم ملی فوتبال ایران را بر عهده گرفته. 8 سال جوان‌تر از روزی که کارلوس‌کی‌روش به تهران آمد تا سرمربی تیم ملی ایران شود. علاوه بر سن و سال، کارنامه ویلموتس 2019 نیز در مقایسه با کی‌روش2011 جاهای خالی زیادی دارد. کی‌روش پس از سال‌ها حضور در سطح اول اروپا، هدایت تیم‌هایی از سه قاره‌ی جهان و نشستن روی نیمکت رئال مادرید و تیم ملی کشورش به ایران آمد. ویلموتس اما تا پیش از تیم ملی ایران، تنها سابقه هدایت 4 تیم را در کارنامه دارد. دو تیم باشگاهی( شالکه و سنت‌ترویدنس) که در هردوی آن‌ها ناکام بوده و دو تیم ملی. بلژیک و ساحل عاج. که عملکردش  در اولی مردم بلژیک را راضی نکرد و  از دومی پس از چند ماه کار، اخراج شده. رزومه‌ی لاغر ویلموتس در مقایسه با کی‌روش، تردیدهای زیادی را درباره احتمال موفقیت او در تیم ملی ایران ایجاد کرده اما جوانی و انگیزه‌ی بالا برای درخشش، امتیازی است که او نسبت به کی‌روش دارد. ویلموتس در اوایل مسیر حرفه‌ای خود است و درخشش در تیم ملی ایران، می‌تواند او را به نیمکت تیم‌های سطح اول فوتبال دنیا باز گرداند.  ویلموتس در ابتدای مسیری است که می‌داند حالا و پس از درخشش تیم ملی ایران در جام جهانی 2018، می‌تواند نقطه عطفی در کارنامه حرفه‌ای او باشد. 


جوان‌گرایی تا بی‌نهایت
سخت است که یک مربی در همان بازی اول، بتواند رکوردی از رکوردهای یک تیم را جابجا کند. ویلموتس اما در دیدار برابر سوریه، با یک تعویض هوشمندانه، دارنده‌ی عنوان «جوان‌ترین گلزن تاریخ تیم ملی فوتبال ایران» را تغییر داد. اللهیار صیادمنش، جوان دهه‌هشتادی که پدیده سال97 فوتبال ایران بود، توسط ویلموتس به اردوی تیم‌ملی دعوت شد و در همان اولین دقایق بازی‌اش برای تیم ملی گلزنی کرد. استفاده از یک جوان 18 ساله در ترکیب تیم‌ملی، نشان داد ویلموتس برای کارهای جسورانه در تیم ملی آماده است و این یعنی فهرست‌های او احتمالا پر از غافلگیری خواهند بود. حالا که آقای سرمربی در کنفرانس خبری‌اش گفته برای دعوت بازیکنان به تیم ملی توجهی به سن و سال آن‌ها ندارد، باید منتظر نام‌های جدیدی در فهرست تیم‌ملی باشیم. نام‌هایی که یا پدیده‌های جوان فوتبال ایران هستند، یا ستاره‌هایی که مدت‌هاست کسی در تیم ملی سراغشان نرفته.


استاد کار با نسل طلایی
کسی حاضر نیست این تیم ملی را بهترین تیم تاریخ، و این نسل را نسل طلایی فوتبال ایران بنامد. سایه‌ی ستارگان نسل78 و اسطوره‌های نسل98 هنوز روی سر فوتبال ایران سنگینی می‌کند. اما بدون شک این روزها ما با یکی از آماده‌ترین تیم‌های ملی تاریخ فوتبالمان مواجهیم. تیمی پر از بازیکنان باانگیزه که تعدادی از آن‌ها در سطح اول فوتبال اروپا بازی می‌کنند و بیش از هرچیز، یک «تیم» به نظر می‌رسند. چنین ویژگی مثبتی، وقتی با روشن‌ترین نقطه‌ی کارنامه‌ی کاری ویلموتس پیوند بخورد، امیدهای فراوانی را زنده خواهد کرد. ویلموتس سال2012 تیم ملی بلژیک را در شرایطی تحویل گرفت که رتبه 44 رنکینگ فیفا را در اختیار داشت و در سال 2016 تیمی را تحویل داد که در این رتبه‌بندی، جایگاه دوم را داشت. این جهش، حاصل توانایی ویلموتس در کار کردن با ستارگانی بود که نسل طلایی فوتبال بلژیک را ساخته بودند. هازارد، لوکاکو، کورتوا و دیگر ستاره‌های شیاطین سرخ اگرچه با ویلموتس هیچ جامی را به خانه نبردند، اما در سطح اول فوتبال جهان تثبیت شده و گام‌های بزرگی برداشتند. به نظر می‌رسد کار کردن با ستاره‌های یک نسل درخشانِ فوتبالی، از آن چیزهایی باشد که ویلموتس بتواند از عهده‌شان بر بیاید و این، برای تیم ملی ما یک خبر خوب است.


دوست رسانه، دشمن حاشیه
هنوز روزهای زیادی از حضور ویلموتس در فوتبال ایران نگذشته و نمی‌توان درباره‌ی نسبت او با رسانه‎‌ها و اهالی فوتبال قضاوتی قطعی داشت. اما یک مقایسه ساده میان کنفرانس خبری او پس از بازی با سوریه، با کنفرانس خبری کی‌روش پس از بازی با ماداگاسکار نشان می‌دهد ویلموتس چندان علاقه‌ای به جنجال‌های رسانه‌ای ندارد، اهل مجادله با خبرنگاران نیست و سوالات چالش‌برانگیز آن‌ها را به تندی پاسخ نمی‌دهد. کی‌روش، با تمام ویژگی‌های مثبتی که داشت، در نسبت با رسانه‌ها  و سایر اعضای خانواده‌ی فوتبال کمی تندخو بود و همین، حواشی فراوانی برای او و تیم‌ملی می‌ساخت. ویلموتس اما- دست‌کم در گام اول- شخصیتی آرام و اهل تعامل از خودش نشان داده. شخصیتی که می‌تواند حواشیِ پیرامون تیم ملی را به حداقل برساند.


نخستین درخشش امید
بازی اول یک نشانه است. نمادی از آن‌چه با «مارک ویلموتس» خواهیم دید. هنوز برای قضاوت درباره‌ی عملکرد سرمربی بلژیکی زمان زیادی نیاز داریم. اما پرده‌ی اول، همه را به آینده‌ی تیم ملی امیدوار کرد. نمایش تیم ملی در گام اول، اگر با یک بازی خوب برابر کره‌جنوبی در گام دوم کامل شود، می‌توانیم بیش از حالا به تیم‌ملیِ ویلموتس امیدوار باشیم. تیمی که یک مسیر سخت تا رسیدن به جام جهانی 2022 را در پیش دارد. مسیری با طعم اندیشه‌های یک پنجاه‌ساله‌ی بلژیکی. 
 

نظرات کاربران
بهرام
بنده همواره معتقد بودم ضعیفترین مربی داخلی هم عملکردش با وجود اینهمه فوتبالیست لژیونر ولیگ داخلی بهتر از کیروش است چه برسد به اینکه یک مربی متوسط اروپایی وبدون حاشیه وارد گود شود البته اگر بحث پرسپولیس زدایی در فدراسیون ادامه نیابد
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۲۳:۵۶:۵۸
پاسخ
11
15
Reza feom Belgium
سلام ویلموتس! خداحافظ جام جهانی!!
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۲۳:۵۴:۱۲
پاسخ
30
2
علیرضا م.
مقایسه‌ی تیمی که کیروش تحویل گرفت و تیمی که به ویلموتس تحویل داد می‌تونه به خوبی کیفیت و خدمات کیروش به فوتبال ما رو نشون بده، بنظرم باید قدرشناس باشیم. اما الان، مجددا تیم ملی ما یک قدرت شناخته شده‌ی قاره است، از بازی با تیم‌هایی مثل کره و حتی بزرگتر از اون مثل آرژانتین و اسپانیا و پرتغال هراسی نداره و تیم جوان و همدلی داریم. با این احوال، تزریق تفکر تهاجمی به تیم بسیار نیاز بود و وقت مناسبی هم برای این کاره تا تیم بتونه تا جام‌جهانی بعدی به این ویژگی هم مسلط بشه... به هر صورت من به ویلموتس و تیم ملی بسیار امیدوارم، حتی قبل از بازی با سوریه هم این امید رو داشتم و الان پررنگ‌تر شد.
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۸:۱۶:۱۵
پاسخ
13
88
گلی خانم
وای که چقدر دلم تنگ بود برای تیم ملی هجومی و گلزن! انشاا... موفق باشه
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۸:۰۴:۱۴
پاسخ
0
76
پیمان
یادتون نره این تیم و بازیکنارو کیروش ساخت و پرورش داد. قبل از کیروش تیم ملی وضعیت بدی داشت و خالی از بازیکن بود
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۷:۳۳:۵۱
پاسخ
46
62
آریا
تو بند اول ! شما میتونی تیم ضربه خورده ای که کارلوس کی روش از افشین قطبی تحویل گرفت ! تیم سن و سال دار و پوست ننداخته ای که تازه از یه شرایط بحرانی برگشته بود و ! با تیم با نشاط و تراز اول آسیا که الان ویلموتس تحویل گرفته مقایسه کنی ! که بازی های اول و کنار هم قرار میدیم ! دروغ نگفتیم اگه بنویسیم این تیم ملی ! بدون سرمربی هم این تیم سوریه ی بدون ستاره رو با اختلاف چندین گل شکست میداد .
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۶:۴۷:۰۷
پاسخ
46
42
محمد از قزوین
میشه بفرمایید که کدوم جام رو برامون آوردن؟ کره که آلمان رو زد،آلمانی که قهرمان دوره قبل جام جهانی بود ژاپن هم که صعود کرد به مرحله بعد ما چیکار کردیم با آقای کیروش؟ چی رو فتح کردیم؟
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۲۲:۳۴:۱۵
11
16
مستر
درسته و قطعا این تیم و این نتیجه رو باید پای کیروش نوشت.قطعا ویلموتس از این تیمی که تحویل گرفته بسیار راضی هستش.به خصوص که کیروش برای ما انقد جنگید تا پک رو درست کنه و هرچند که خیلیا بهش حمله کردن و هزارتا بهانه دستاویز کردن ولی کیروش مردونه پای کار وایساد.حالا حالاها مونده تا ما به ارزش کیروش و کارهایی که کرد پی ببریم.متاسفانه تعصب یه عده طرفدار بچه سال باعث شد از دستش بدیم
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۲۲:۲۳:۵۹
12
13
Amir hosein
دو نکته عالی ویلموتس یکی اینکه هر کی پاس رو به عقب میداد سرش داد میکشید و میگفت فقط پاس رو به جلو که علاقه ش به بازی هجومی رو نشون میده دوم اینکه یه جا نذاشت بازیکنا درگیر بشن با بازیکن تیم حریف و اعتراض به داوری رو هم که ممنوع کرده
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۶:۴۴:۳۳
پاسخ
0
59
مجید
فوتبال در کشور ما ورزشی است که تقریبا تمام نگاه ها و اخبار پیرامون آن را شامل می شود. تماشای بازی های ملی غرور ویژه ای به هر ایرانی می دهد. هشت سال از عمر این فوتبال این سرزمین در دستان مردی بود که قطعا نکات مثبتی را هم به ارمغان آورده اما با شخصیتی عجیب که باعث می شد تمام فوتبال دوستان سرزمین از حواشی مربوط به آن راضی نباشند. شاید اگر ضربه مهدی طارمی در دقایق پایانی بازی با پرتقال با دقت بیشتری همراه می شد, افتخاری بزرگ در تاریخ ورزش کشور رقم می خورد اما همچنان یکدلی و همدلی به وجود نمی آمد بلکه منیت ها ابعاد جدید تری را به خود می گرفت. امروز باید سپردن فوتبال ملی کشورمان به دست مردی باشخصیت را به فال نیک بگیریم, حتی اگر موفقیت های اندک سابق به دست نیاید. سقف آرزوهای فوتبال کشور باید خیلی بیشتر از قبل شود. در صورتی که این فوتبال نتواند آرزوهای مردم کشورش رو برآورده کند, باید رضایتی در دل تمام فوتبال دوستان وجود داشته باشد تا با کسب ضعیف ترین نتایج هم ایستاده در انتهای بازی برای تلاش جوانانمان دست بزنیم.
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۵:۲۹:۳۳
پاسخ
4
39
علی محمدی
اگر انصاف داشته باشیم، در کنار این مقایسه ها، سطح بازیکنانی که کیروش تحویل گرفت را با سطح ان بازیکنان در دست ویلموتس را باید با هم مقایسه کنیم. نادیده گرفتن کیروش و زحماتش توسط ما از بزرگی کیروش کم نمیکنه...منصف باشیم تا پیشرفت کنیم.
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۴:۲۱:۲۰
پاسخ
18
39
مهدی ۴۴۴۴
به نظرم مربیه خوبیه انشالله نتیجه میگیره
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۳:۴۱:۱۴
پاسخ
9
193
محمود
نه تیم سوریه تیم خوبی بود که بخوایم با برد پنج گله خوشحال بشیم و نه سرمربی تیم ملی خیلی وقت داشته که بتونیم برد تیمو بهش نسبت بدیم.فقط نکته ای که وجود داشت تاکتیک تیمی بود که مشخص بود با تاکتیک ضد فوتبال کیروش خیلی فرق داره.اینکه به بازی هجومی توجه شد و نه به تاکتیک دفاعی خیلی نکته خوبی بود.اگه همین بازیرو تیم کیروش انجام میداد مطمئن باشید بعد از دو گل ،باید تیم ملی میرفت برای تمرین دفاع کردن.فرق کیروش و ویلموتسو میشه تو تعویض های تیم دید.یکیشون حتی تو اینجور بازیا بازیکن دفاعی یا هافبک دفاعی می آورد .یکیشونم تعویضاش بازیکنای تهاجمی بودن.کیفیت فوتبال به انجام کارهای تهاجمی نه فقط فقط کارای دفاعی.هشت سال تیم ملی اسیر یه مرد ترسو بود که فقط دنبال بالا بردن آمار نباختن خودش حتی تو بازی های ساده ای مثل سوریه بود.کیروش تو کلمبیا هم موفق نمیشه فوتبال تهاجمی آمریکای جنوبی جای اینجور ترسو ها نیست.
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۳:۲۵:۵۴
پاسخ
70
210
کیان
کیروش خوب میدونست از تیمش چی میخواد.قبل از کیروش یادمون نره واسه رفتن به جام جهانی جون به لب میشدیم.به امید موفقیت مربی جدید...
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۹:۴۸:۱۸
30
27
ارشیا
سلام به همه. بنظر من اگر تیم ایران می خواد موفق بشه هم تو دفاع و هم تو حمله باید قوی باشه تا الان نحوه کارهای دفاعیمون به لطف دانش اقای کیروش خیلی خوب شده و می بایست از مربیانی که هبا اقای کیروش کار کردن استفاده کرد تا اون انسجام تیم از هم نپاشه و اقای ویلموتس هم روی مهارتهای هجومی تیم کار کنه.
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۳:۱۹:۴۰
پاسخ
12
138
کیان
دقیقا همین درسته
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۴:۱۳:۳۶
0
19
تبریز
من خوشبینم
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۳:۱۵:۳۶
پاسخ
8
113
وفا
من امیدوارم تیم ملی با ویلموتس افتخار افرین بشود ولی ازبرد تیم سوریه که نصفه ونیمه امده بود نباید زیاد ذوق زده بشیم فراموش نکنیم کیروش یک تیم درب وداغان تحویل گرفت ولی ویلموتس تیم مقتدر که سالیان طولانی در رنکینگ فیفا تیم اول اسیا بودرا تحویل گرفت قضاوت درباره این دو مربی را به اینده واگذار کنیم
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۳:۰۷:۰۵
پاسخ
18
134
یاشار
بنظرم تا قبل گل اول تیم ما سردرگم بازی می کرد ولی وقتی گل اول جلوی تیمهایی مثل سوریه بزنی تیم حریف از نظر روحی افت میکنه و گل زدن راحت میشه. نکته مثبت بازی تعویض پست های بازیکن های هجومی ما بود که دفاع حریف گیج کرد ولی نکته ای که کاملا واضحه و خود ویلموتس گفت وقتی تیم میکشه جلو و با چهار پنج نفر حمله میکنه تو برگشت و دفاع تیم ما مستحکم نشون نمیده. جلوی کره اگه اینجور باشه امکان داره مثل بازی ژاپن بشیم. بنظرم باخت و برد تو بازی تدارکاتی مهم نیست.
۱۸ خرداد ۱۳۹۸ ساعت ۱۲:۵۶:۳۹
پاسخ
1
86